ทำอย่างไรดี...พนักงานในบริษัทประพฤติผิดศีลข้อสาม...ห้ามไม่ฟัง

พนักงานในบริษัทผิดศีลข้อสาม...คือกาเมสุมิจฉาจารา…แถมยังห้ามไม่ฟัง คุณซึ่งฟังดูก็น่าจะอยู่ในฐานะหัวหน้าจึงอิดหนาระอาใจ...ทำให้ต้องถามหาทางออก

การแย่งชิงของรัก ของชอบใจของคนอื่น เป็นเรื่องที่ถึงแม้จะได้มา...แต่มันก็ไม่เต็ม เพราะถึงเหตุปัจจัยที่ประมาทในการก้าวล่วงอาจจะทำให้ตื่นเต้น ท้าทาย แต่มันก็เป็นความตื่นเต้น ท้าทายที่เหน็ดเหนื่อย...ซ้ำมีผลในระยะยาว และเป็นความหลงที่นำไปสู่ความไม่กล้าหาญ
ถ้าพนักงานในบริษัทกระทำสิ่งเหล่านี้    แต่คุณตักเตือนไม่ได้...ห้ามก็ไม่ฟังแล้วล่ะก็ แสดงว่าคนคนนั้น หรือคนคู่นั้นต้องอยู่ในขั้นตอนของความเอร็ดอร่อย จึงมีเหตุผลที่จะมาทุ่มเถียงว่ารักกัน แม้ว่าคุณจะกล่าวโดยธรรมโดยชอบก็จริง แต่ถ้าเป็นเรื่องที่เขาไม่ปรารถนาที่จะฟัง...ก็คงไม่มีประโยชน์ที่จะห้าม เพราะห้ามไปก็ไร้ผล
ทว่าก็ยังไม่หมดหนทางเสียทีเดียว แม้ว่าจะเป็นเรื่องส่วนตัว แต่ถ้ามีผลต่อองค์กร หรือบริษัท มันก็เป็นค่านิยมที่เราไม่สนับสนุน
เราห้ามเขาไม่ได้...แต่เราไม่สนับสนุนเขาได้ ไม่มองว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องปกติ ไม่มองว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่เราควรทำตาม แต่มองว่ามันเป็นเรื่องผิดปกติที่เราจะไม่ทำตาม
การก้าวล่วงนี้ผิดทั้งศีล ผิดทั้งธรรม
ถ้าเขาไปใช้บริการโสเภณี เขาไม่ผิดศีล...แต่เขาผิดธรรม แต่การแย่งของรักของชอบใจของคนอื่นนั้น เขาผิดทั้งศีล...ทั้งธรรม เพราะฉะนั้นเราจึงไม่ควรสนับสนุน หรือส่งเสริมให้เป็นวัฒนธรรมของบริษัท ว่าถ้าคนนั้นทำได้ คนนี้ก็ต้องทำได้ ถ้าเจ้านายทำได้ ลูกน้องก็ทำได้
คนที่ไม่มีความซื่อสัตย์ในเรื่องของศีลข้อนี้เป็นต้นเหตุให้ครอบครัวแตกร้าว
บนเส้นทางความรักเช่นนี้...มันมีแต่ความเหน็ดเหนื่อย
ถ้าคนสองคนไม่ยอมรับความจริงที่ตัวเองมีแล้วก็ถูกความคิด ถูกเหตุผลที่คิดเข้าข้างตัวเองหลอก การเติมเต็มความเหงาให้หมดเหงาของคนคู่นี้ไม่ใช่ความจริง
ใครที่ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไปขโมยชิ้นปลาของใครเขามา
ระวังให้ดี...ก้างจะติดคอ!
การสร้างสังคมที่ไม่ซื่อสัตย์นี้จะมีผลโดยตรงต่อคนอีกหนึ่งเจนเนอเรชั่น เป็นผลพวงระยะยาว ถ้าคนรุ่นพ่อรุ่นแม่ทำได้ รุ่นลูกรุ่นหลานของเราต่อไปก็คงมองเรื่องนี้เป็นเรื่องธรรมดา
ความรักแบบนี้เป็นเหมือนยางเหนียว ติดง่าย...แต่หน่ายยาก
ถ้าเปรียบเป็นหนี้...ก็เป็นหนี้ที่ต้องจ่ายคืนด้วยชีวิต...
และกับความสุขชั่วครั้งคราว ประเดี๋ยวประด๋าว...มันคุ้มแล้วหรือ